Depresja

DEPRESJA – to poważny problem natury społecznej i psychologicznej. Prowadzi do obniżenia komfortu życia chorego i jego otoczenia. Depresję leczy się przede wszystkim farmakologicznie. Bardzo pomocna jest również psychoterapia.

ABY WSTĘPNIE SPRAWDZIĆ, CZY NIE CIERPIMY NA DEPRESJĘ, MOŻEMY SKORZYSTAĆ Z PONIŻSZEJ LISTY OBJAWÓW:

OBJAWY EMOCJONALNE:

  • przygnębienie
  • utrata zainteresowania lub odczuwania przyjemności
  • lęk
  • poczucie niskiej wartości
  • płaczliwość
  • rozpamiętywanie
  • rozdrażnienie
  • poczucie winy
  • myśli samobójcze

OBJAWY FIZYCZNE (SOMATYCZNE):

  • zamartwianie się zdrowiem fizycznym
  • stały stan zmęczenia, brak energii
  • kłopoty z koncentracją uwagi
  • nadmar snu lub problemy ze snem
  • dolegliwości bólowe; bóle: głowy, stawów, brzucha
  • znaczne zmiany masy ciała
  • zmiana sprawności psychomotorycznej
  • zaburzenia czynności seksualnych

JAK LECZYĆ DEPRESJĘ?

Aby uzyskać profesjonalną pomoc, konieczna jest wizyta u lekarza, który może postawić diagnozę na podstawie zespołu objawów, takich jak: utrzymujące się ponad dwa tygodnie obniżenie nastroju, utrata zainteresowania wszelkim działaniem w połączeniu z czterema dodatkowymi objawami depresji. W naszym systemie leczenia, do psychiatry nie wymaga się skierowania. Specjalista zdecyduje, jaka forma kuracji będzie najlepsza.

PAMIĘTAJ! Depresja jest chorobą uleczalną!  CO ROBIĆ?

Jeśli podejrzewasz, że cierpisz na depresję, zgłoś się po pomoc! Możesz zacząć od znalezienia psychoterapeuty, który przy pierwszym spotkaniu powie Ci, czy jest to już depresja i wymagana jest konsultacja u psychiatry. Tylko psychiatra może zdecydować o leczeniu farmakologicznym.

Jeśli podejrzewasz, że na depresję cierpi bliska Ci osoba, powiedz jej o swoich niepokojach i namów ją, aby skorzystała z pomocy.

KOGO DOTYKA?

Na depresję zapadają zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Najbardziej podatne są osoby pomiędzy 15 a 44 rokiem życia. U mężczyzn w ostatnich latach diagnozuje się tzw. depresję ukrytą (utajoną), która zazwyczaj przejawia się w formie uzależnień (od alkoholu, hazardu, pracy, sexu, internetu itd.) lub nieuzasadnionej agresji, która często skierowana jest do osób najbliższych. Istotną rolę odgrywa tu presja społeczna na bycie mężczyzną, któremu nie wypada płakać, czy rozczulać się nad sobą.

Opracowała: mgr Anna Bober na podstawie tekstu Moniki Maciąg